Jan Himilsbach
Pisarz, scenarzysta i aktor charakterystyczny. W 1947 wszedł w kolizję z prawem. Po odbyciu kary pracował jako kamieniarz w kamieniołomach w Strzegomiu. Następnie ukończył Szkołę Przysposobienia Przemysłowego i pracował jako rębacz w kopalni "Boże Dary" w Kostuchnie, a po wyjeździe do Gdyni jako tragarz, a później palacz na kutrach rybackich. W 1951 przyjechał do Warszawy, gdzie podjął pracę w Zakładach Konserwacji Architektury Monumentalnej, a następnie był palaczem w Żegludze Śródlądowej na Wiśle. W tym czasie uczęszczał na Uniwersyteckie Studium Przygotowawcze, później uczył się w Wojewódzkim Uniwersytecie Marksizmu-Leninizmu i pracował w Zarządzie Stołecznym ZMP. W latach 1954-56 odbywał służbę wojskową. Debiutował wierszem w 1951. W latach 1956-68 pracował w prywatnej firmie kamieniarskiej na Powązkach w Warszawie. W 1959 debiutował jako prozaik. Wydał trzy tomy opowiadań: "Monidło" (1967), "Przepychanka" (1974) i "Łzy sołtysa" (1983). Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej (kwatera E-VI-3-10-8). [Internetowa Baza Filmu Polskiego filmpolski.pl].
Znany z
- Polskie drogi (1977)
- Jan Serce (1982)
- Wniebowzięci (1973)
- Rodzina Leśniewskich (1983)
- Płomienie (1977)
- Smażalnia Story (1985)
- Gwiezdny Pył (1982)
- Pan Kleks w kosmosie (1988)
- Trzeba zabić tę miłość (1972)
- Przyjęcie na dziesięć osób plus trzy (1980)
- Przepraszam, czy tu biją? (1976)
- Brunet wieczorową porą (1976)
- Koniec wakacji (1975)
- Nie ma róży bez ognia (1974)
- Skorpion, Panna i Łucznik (1973)
- Jak to się robi (1974)
- Rejs (1970)
- Historia pewnej miłości (1974)
- Deja vu czyli skąd my to znamy (1977)
- Himilsbach. Prawdy, bujdy, czarne dziury (2002)