Bogumił Kobiela
Ukończył gimnazjum w Krzeszowicach, I Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Katowicach, a w 1953 Państwową Wyższą Szkołę Aktorską w Krakowie[2]. Aktor Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1953–1955 i 1958–1960), teatrzyku studenckiego Bim-Bom wraz ze Zbigniewem Cybulskim (1955–1958), Teatru Ateneum w Warszawie (1960–1963), kabaretów Dudek i Wagabunda (1963–1966), Teatru Komedia (1966–1969). Często występował w Telewizji Polskiej w programach estradowych, satyrycznych, a także w Teatrze Telewizji.Popularność zyskał grając w filmach najwybitniejszych polskich reżyserów, m.in. Andrzeja Munka i Andrzeja Wajdy, tworząc role tragikomiczne, oddające złożoność sytuacji, w jakiej znalazła się jednostka pośród wydarzeń historycznych XX wieku w Polsce. Zapamiętany głównie z roli Jana Piszczyka w filmie pt. Zezowate szczęście w reżyserii Andrzeja Munka.
Znany z
- Popiół i diament (1958)
- Rękopis znaleziony w Saragossie (1966)
- Ręce do góry (1985)
- Pokolenie (1955)
- Lalka (1968)
- Wszystko na sprzedaż (1969)
- Rozstanie (1961)
- Pożegnania (1958)
- Eroica: Symfonia bohaterska w dwóch częściach (1958)
- Marysia i Napoleon (1966)
- Historia żółtej ciżemki (1961)
- Poradnik matrymonialny (1968)
- Piekło i niebo (1966)
- Co to jest Dudek? (1967)
- Trzy kroki po ziemi (1965)
- Paryż - Warszawa bez wizy (1967)
- Człowiek z M-3 (1969)
- Zezowate szczęście (1960)
- To jest twój nowy syn (1967)
- Szach i mat! (1967)